الأحكام و منع الثغور و الأطراف . الإمام يحلّ حلال اللّه و يحرّم حرام اللّه و يقيم حدود اللّه و يذبّ عن دين اللّه و يدعو الى سبيل ربّه بالحكمة و الموعظة الحسنة و الحجّة البالغه ) ؛ « 1 » امامت سر رشته‌دار دين ، مايه‌ى نظام مسلمانان ، مصلحت حيات دنيوى و عزّت مؤمنان است . امامت بنياد استوار و فرع نمايان اسلام است . به واسطه‌ى امام نماز ، زكات ، روزه ، حج و جهاد تماميّت يافته و همه‌ى نيازمندان و مستحقّان از سرمايه‌هاى عمومى بهرمند مىگردند ، حدود و احكام الهى اجرا مىشود و مرزها و سرحدات كشور اسلامى از تجاوز دشمنان حفظ مىشود . امام حلال خداوند را حلال ، و حرام خداوند را حرام مىشمارد ، و حدود الهى را برپامىدارد ، و از دين خدا دفاع مىكند ، و با حكمت و موعظه‌ى پسنديده و حجّت گويا و رسا مردم را به آيين پروردگار دعوت مىكند . از آنچه گفته شد اين مطلب به روشنى به دست آمد كه وظايف امامت و رهبرى سياسى در مصالح دنيوى جامعه‌ى اسلامى خلاصه نمىشود . بلكه مصالح دينى و معنوى جامعه نيز از وظايف امام است . و در اين مسأله شيعه و اهل سنّت اختلافى ندارند . به عبارت ديگر ، نظريه‌ى تفكيك دين از سياست مورد قبول هيچ‌يك از مذاهب كلامى اسلامى نيست . اختلاف شيعه با ديگر مذاهب اسلامى در اين‌باره مربوط به ابعاد ديگر امامت - به ويژه بعد اوّل و دوّم - است . از ديدگاه شيعه نمونه‌ى

--> ( 1 ) . اصول كافى ، ج 1 ، كتاب الحجّة ، باب جامع في فضل الإمام .